frankm

http://www.tasmanianadventures.com.au/index.asp

De lange bergtocht viel erg mee, het weer was de eerste dag zonnig en de tweede bewolkt maar droog. Onze gids was weer geweldige meid met veel humor en lol in het leven. Ze sprak erg goed engels ondanks dat ze maar een jaar naar school was geweest. Het eten wat we kregen voorgeschoteld was uitstekend. De kinderen proberen te verkopen en zijn heel leuk en blijven erg beleefd. De oudere vrouwen van het dorp proberen ook van alles aan de man te brengen en zijn wat meer volhoudend. Aan het einde van de voettocht werden we met de jeep over een weg in aanbouw met vreselijk kuilen en gaten terug gebracht naar Sapa. Gelukkig een betere chauffeur dan die ons van het vliegveld had gehaald wat we reden langs afgronden van honderden meters diep. De bergen zijn hier erg steil. Vandaag weer met de nachttrein terug in Hanoi. Om half 5 vanochtend aangekomen. Heel vreemd om Hanoi zo rustig te zien. We zijn rustig naar het Ho Hoan Kiem gelopen, het bekendste meer in Hanoi. Daar beginnen de Vietnamezen de dag met joggen, wandelen, gymoefeningen en Tai Chi. Het is werkelijk een enorm schouwspel om al die mensen zo 's morgens om 6 uur bezig te zien en hele hordes met mensen rondjes om dat meer ziet lopen, iets dat je je in Amsterdam niet kunt voorstellen. Verder heerlijk geslenterd door de stad met name the old quartre waar iedere straat zijn eigen ambacht heeft, hele straten met alleen ijzerwaren, of houtbewerking en glas en spiegels. En tussen door zitten de eettentjes het ziet er soms echt niet uit maar het is er druk en de vietnamezen eten er ook, dus proberen wij het ook. Erg lekker en als je af moet rekenen lijkt het in de Vietnamese munteenheid nog een heel bedrag 30.000 Dong. Maar omgerekend is dat 1,50 Euro. Let wel met z'n tweeen samen.

Sapa

Vandaag aangekomen in met de nachttrein in Lao Cai, direct aan de Chinese grens. Vandaar een bochtig ritje verder bergen in naar Sapa. Hier leven verschillen bergstammen die nog in klederdracht lopen. Soms wonen er stammen enkele kilometers van elkaar maar kunnen elkaar niet verstaan, alleen communiceren in het Vietnamees is dan mogelijk. Onze gids een bergstammeisje van 19 jaar vertelde ook wel wat opmerkelijke dingen. Ze had 3 jongere zusters die al waren getrouwd. Nou denk je dan. Maar het wordt echt bizar als je hoort dat een van hen al getrouwd was op haar negende. En een andere zus op haar elfde met een jongen van 10.
Het is hier een stuk koeler en rustiger dan in Hanoi. De locale mensen proberen je van alles te verkopen en lopen kilometers met je mee. Edith had aan de kinderen ballonnen uitgedeeld, sommige zagen die voor het eerst van hun leven en wisten niet wat ze er mee moesten doen. Morgen een lange tocht, slapen bij een bergstam en overmorgen weer terug met de nachttrein naar Hanoi.

Vandaag het drukte Hanoi even ontvlucht en op weg naar Halong Bay. Een bootreis tussen de krijt eilanden door naar een plaatsje op het eiland Cat Ba, alles natuurgebied. Erg mooi.
Gisteren in de cyclo gezeten met z'n tweeen naast elkaar en achter op de brommer door het gekrioel van het verkeer van Hanoi. Een visrestaurant binnen gestapt en Vietnamees gegeten. Heel goed, gelukkig was de ober bereid het voor te doen wat je moest met een gasbrander op tafel alles zelf nog klaarmaken. Vanochtend Pho gegeten een vietnamese ontbijtsoep en alles met stokjes.
Morgen weer met de boot terug en dan met de avondtrein naar Sapa de bergen in.

Om 05:00 uur ging de wekker. Even douchen en de laatste spullen inpakken. Om 05:30 uur stond de taxi klaar om ons naar het viegveld te brengen, we waren ruim op tijd.Toch nog even wat dollars wisselen om de uitvoertax te kunnen betalen, 50 Bath pp. Bij het inchecken vergeten te vragen voor een windows-seat, toch kregen we die, echter net boven de vleugel. Vietnam is in nevelen gehuld aleen de bergen en bergketens steken boven de mist uit. De landing in Hanoi verliep goed alleen daarna liep helemaal vast. 2 grote vliegtuigen op een moment dat is teveel. Het duurde 3 kratier voor we door de douane waren en in het totaal 1,5 uur voordat we onze rugzakken hadden. We hadden de schijnbere keuze om in Hanoi te komen tussen een taxi of een taxibus. Het werd de taxi omdat een taxibus pas gaat rijden bij voldoende passagiers en de prijs volgens zeggen toch niet veel uitmaakte. Niet dus bleek bij het verlaten van het vliegveld. Onze chauffeur moest nog wel even de weg vragen naar het door ons verzochte hotel. Enigsinds verdacht en dat bleek al gauw uit zijn rijstijl. Hij zwalkte van links naar recht over de weg en liet de snelheid op de snelweg zakken tot 40 km/u tijdens zijn gsm-gesprek. OF hij had een bril nodig OF hij had net zijn rijbewijs. Het was erger, hij had minstens -5 en moest nog op voor zijn rijexamen. Ikheb tijdens de rit een aantal keren een schreeuw moeten geven omdat de situatie te dreigend werd.
Uiteindelijk toch op de plaats van bestemming angekomen. Maar voordat we het echte adres daadwerkelik hadden gevonden heeft het nog wat inspanning gekost.
We kregen smoezen te horen van bestaat niet meer en dit is het maar de naam is recentelijk veranderd. Een kamer gekregen die niet overliep van luxe en reinheid. Maar voor $ 7 mag je ook niet te veel verwachten. Daarna de buurt verkennen. Wat je daar allemaal ziet hou je niet voor mogelijk, ik had verhalen gehoord (Marco en Joanne) maar om het zelf mee te maken, verbazingwekend hoe die mensen hier leven en werken. Luxe gegeten, morgen gaan we expirimenteren bij de locals.